Ali Ayçil, yazdıklarında Tanpınar hissi alınan ve yine de günümüzün kendine özgü bir üslup geliştirmiş yazarlarından birisi. Şairliği denemeciliği ve öykücülüğüne bir temel oluşturuyor. Kelime, kurgu ve yöntem seçiminde dikkatli olduğu hemen fark ediliyor. Yazdıklarına emek veriyor. Yıllardır sürdürdüğü uzun Samsun tiryakiliğinden bugünlerde uzaklaşmış olsa da yazdıklarında tütün kokusu ve acısını fark etmeniz imkân dahilinde. Yazdıkları da şiiri gibi sehl-i mümteni tarzında. Aşağıdaki metin Ceviz Sandıkları ve Para Kasaları kitabının son yazısından. Kitabı okurlarını kitapçılarda, internet sitelerinde ve kütüphanelerde okunmaya davet ediyor kendisini.
“Artık seni aramaktan vazgeçtim. Bunu bana “şiir” üfledi. Yazdığım her şiirde, senin, yeryüzünde bir karşılığının bulunmadığını, şu sebepsiz sıkıntılar bize uğradıklarında evsiz kalmasınlar diye bahane edilmiş bir imge olduğunu, geç de olsa kavradım. O sıkıntılar hep gelecek ve biz onları, aslında hiç olmayan sende ağırlayacağız. O sıkıntılar nereden mi gelecek? Doyamadan terk ettiğimiz cennetten ve yarım bırakılmış çocukluğumuzdan. Yani tam dünyaya atıldığımız yerin iki yakasından.”