Sahnenin yanında yine durdu.
Manzara'ya bir daha baktı.
Tam bu sırad kasabının tek minaresinden sabah ezanı okunmaya başladı.
Nezaket'in içi bir tuhaf oldu. Anlatılmaz bir duygu ile doldu.
Sonra bütün bu sızmışları, sarılmış yatanları, yarısı içilmiş şişeleri, horultu ve iniltileri, teki kaybolmuş terlikleri, arzuları ve ihtirasları, ödül ve alkışı ardında bırakıp ezan sesine doğru yürümeye başladı.